Nathalie van Arenthals is musicalactrice, dansinstructeur én een groot liefhebber van punkrock. “Ik ben een engeltje met een rebels randje,” zo omschrijft ze zichzelf in gesprek met POM Magazine’s Boanna Pieterse. Boanna was benieuwd naar Nathalies fascinatie voor punk en vroeg haar hoe je als beginner het beste met punk kennismaakt.
door Boanna Pieterse
Nathalie, hoe ben je bij punkrock terechtgekomen?
Ik was echt een laatbloeier. De meeste mensen die naar punk luisteren zijn ermee begonnen op de middelbare school, maar bij mij ging dat anders. Ik heb de Musical Academie in Amsterdam gedaan en dat was niet bepaald een omgeving waar veel punkliefhebbers rondliepen. Iemand in mijn omgeving was drummer en draaide juist heel veel punkrock. Toen ik met die persoon een keer op reis was door Amerika, werd onderweg steeds American Idiot van Green Day gedraaid, Dat was mijn allereerste kennismaking met punkrock, en eigenlijk best ironisch: van dat album is later ook een musical gemaakt, alleen kwam ik daar pas veel later achter.
We zaten samen in Amsterdam op de musical academie. Ik herinner me een performance van jou die een punkrandje had. Ik vond dat heel rebels. Is rebels iets typisch voor punk?
Haha, ja, dat rebelse zat er bij mij denk ik altijd al een beetje in, alleen kwam het pas echt naar buiten door de punk. De teksten van punkrocknummers zijn vaak rebels, dat woord past echt bij het genre. Het spreekt vooral de mensen aan die zich net even anders voelen en die zich daardoor gehoord voelen.
Zijn er verschillende stijlen binnen punkrock?
Oh, zeker, ontzettend veel. Grofweg heb je highschool punkrock aan de ene kant en de wat hardere, meer metal-achtige, aan de andere kant. blink-182 is voor mij hét voorbeeld van highschool punkrock. Sum 41 heeft juist invloeden van Metallica, waardoor de sound een stuk harder wordt. Zet je blink-182 en Sum 41 naast elkaar, dan hoor je meteen dat het allebei punk is, maar elk in een hele andere stijl. Hoor je trouwens op een nummer geschreeuw, ook wel grunting of distortion genoemd, dan gaat het meestal richting metal. En dan heb je nog emo-punkrock, met teksten die wat emotioneler zijn.
Wat is highschool punkrock precies?
Highschool punkrock klinkt naar de Amerikaanse middelbare school. Het zijn vaak liedjes met een verhaal: in de clips zie je bijvoorbeeld een cheerleader met iemand uit het American footballteam, en daar draait dan een heel drama omheen. Het is meer verhalend, en het zit ‘m ook echt in de sound. Je herkent het meteen zodra je er wat meer in thuis bent. blink-182 is hét voorbeeld en het heeft een lekkere, vrolijke vibe.
Waarom luister jij naar punkrock?
Eigenlijk omdat ik het gewoon prachtige muziek vind. Muziek is emotie; punk kan me heel vrolijk én heel rustig maken. Zeker highschool punkrock heeft zo’n uplifting vibe waar ik happy van word.
Kun je vrolijk van punkrock worden?
O ja, absoluut! Punk heeft het stigma van boosheid en rebellie, maar zo hoeft het helemaal niet te zijn. Vooral highschool punkrock is heel uplifting. Ik was laatst op een emo-feest met een zaal vol alternatievelingen en waar de dj’s alleen maar punkrock en emo draaiden. Iedereen stond keihard mee te blèren. Dat saamhorigheidsgevoel is heerlijk. Niemand kijkt chagrijnig, iedereen is gewoon blij aan het meezingen.
Zing je dan zelf ook hard mee?
Absoluut, keihard! Al is dat eigenlijk niet zo goed voor mijn musicalstem, haha. Maar het is gewoon heerlijk om een stukje van jezelf zo kwijt te kunnen.
Wat waardeer je verder in de punkmuziek?
Punkrock heeft vaak van die gekke muzikale lijnen die niet per se commercieel of voorspelbaar zijn. Je hebt natuurlijk ook punkmuziek met vier akkoorden die in elk nummer net iets anders worden gebruikt, maar het kan ook net even een beetje creepy of raar zijn, en dat is juist heerlijk. Dat maakt het interessant. En het is vaak verrassend poëtisch. Luister maar eens naar het album Popular Monster van Falling In Reverse. Dat is iets meer metal, maar het is één van de beste albums die ooit gemaakt zijn. De teksten zijn zó poëtisch en goed geschreven dat je merkt: dit is echt een kunstvorm.
Waarmee zou een beginner volgens jou moeten beginnen?
Paramore is heel mooi om mee te beginnen, en meteen één van de weinige vrouwelijke zangeressen binnen punk, want het zijn toch vaak mannen. Paramore en blink-182 zijn allebei heerlijk als je gewoon even vrolijk wil worden. MGK moet je ook leren kennen, dat is mijn absolute favoriet. Zijn stem is geweldig en hij heeft een fantastisch gevoel voor melodie en tekst. Wel een kanttekening: niet al zijn albums zijn punk, elk album is eigenlijk een ander genre. Maar Tickets To My Downfall en mainstream sellout hebben die punkvibe. Vroeger heette hij Machine Gun Kelly, tegenwoordig gebruikt hij de afkorting MGK. Verder maakt Yungblud lekkere muziek voor emo’s, en voor het wat ruigere werk moet je bij Sum 41 zijn, al zijn de meningen daarover verdeeld.
Heb je een concrete tip om te ontdekken wat bij je past?
Ja, en het zal je verbazen hoe simpel het is: ga naar Spotify en zet gewoon een afspeellijst op met de bekendste punknummers. Je zult versteld staan van de verschillende soorten nummers die voorbijkomen. Zo ben ik zelf ook begonnen, ik kende eigenlijk alleen Sum 41, Green Day en blink-182. Hoor je een nummer dat je aanspreekt, google dan even, of vraag ChatGPT, welke nummers daarop lijken. Zo kom je er steeds meer in. Je hoort dan ook bands als Fall Out Boy, The All-American Rejects en The Offspring voorbijkomen. Dan merk je hoeveel verschillende stijlen er binnen punk bestaan.
Bestaat er ook een toegankelijkere kant van punk?
Zeker, dat heet pop-punk. Dat is wat commerciëler en catchier, waardoor het soms zelfs op de radio komt. Sk8er boi van Avril Lavigne is daar een mooi voorbeeld van: iedereen kent het, het is echt pop-punk en perfect om mee te beginnen.
Kent punkrock een eigen community?
Zeker. Als ik iemand tegenkom die ook naar punk luistert, voel ik meteen een klik. Muziek verbindt nu eenmaal, en het is een bepaald type mens dat zich ertoe aangetrokken voelt. Al geldt dat denk ik voor de meeste muziekstijlen. Ik ben er zelf ingerold via vrienden, en inmiddels heb ik ook vrienden die helemaal in de metal zitten, wat weer een heel ander genre is.
Zijn er vooroordelen over punks?
Dat punks asociaal zouden zijn, of alleen maar emo’s. Maar eerlijk? Iedereen voelt zich wel eens even anders of dwars, alleen wil niet iedereen daarmee geconfronteerd worden. Ik vind het juist heel gezond om af en toe wat punk of metal op te zetten. Punkrock is een heerlijke uitlaatklep: ben je boos, zet dan bijvoorbeeld Popular Monster van Falling In Reverse op en ga lekker meeschreeuwen. Geloof me, daarna ben je een stuk minder boos.
Is er iets voor nodig om punk te zijn?
Haha, nee, om punk te kunnen zijn bestaan geen voorschriften. Er hoort natuurlijk wel een bepaalde kledingstijl en make-up bij, maar dat hoeft absoluut niet. Sommigen vinden het heerlijk om zich zo te kleden, omdat ze zich daardoor meer zichzelf voelen. In een community waar dat normaal is durf je dat ook zelfverzekerder te doen. Ik heb ontzettend veel bewondering voor iedereen in de punkscene die lekker losgaat met eyeliner en gescheurde netpanty’s. Ik zou dat zelf eigenlijk ook zo willen dragen, alleen vind ik het in het openbaar nog best spannend, want je wordt er toch op aangekeken.
Ik weet nog dat jij in gescheurde panty’s naar de musical academie kwam. Dat viel op. Zou je je zo vaker willen kleden?
Op dit moment wat minder, maar ik merk dat ik me het meest mezelf voel als ik lekker die alternatieve kledingstijl aantrek. Dan denk ik: dit ben ik en dat is helemaal prima. Ja, misschien ben ik stiekem toch wel een beetje badass. Ik ben altijd een odd duck geweest. Door deze muziek vond ik mensen die zich net zo voelden. Maar je hoeft echt geen odd duck te zijn om van punk te houden. Ik geloof oprecht dat iedereen een genre binnen punkrock kan vinden dat bij je past. Er zijn zoveel verschillende stijlen en je kunt er al je emoties in kwijt.
Als je punk in één beeld zou moeten samenvatten?
Voor mij zit punk tussen twee gevoelens in: rebellie en tegelijkertijd nostalgie. Highschool punkrock bijvoorbeeld is heel nostalgisch geschreven, het brengt je terug naar je tienerjaren. En als afsluitende tip: stem eens op Welcome to the Black Parade van My Chemical Romance voor de Top 2000. Dat nummer klimt elk jaar en is wat mij betreft echt de Bohemian Rhapsody van de punk.