Categorie: Unforgettable Fashion Item

Heb je ooit ergens een fashion item wèl gezien, maar niet gekocht en daar heb je tot op de dag van vandaag spijt van? POM Magazine hield interviews met een aantal personen die zeer verschillend zijn, maar de liefde voor mode gemeen hebben. Hier is het derde interview uit de serie Unforgettable Fashion Item waarin Song Bloemendaal vertelt over het fashion item dat ze maar niet kan vergeten.

door Giulia Weijerman

Als jij een kledingstuk zou zijn, hoe zou je jezelf dan omschrijven?
Ik denk dat ik een elegante trenchcoat zou zijn die toch wel modern oogt.

Hoe zou die trenchcoat eruit zien?
Als ik een trenchcoat zou zijn, kies ik voor een zwarte trenchcoat omdat zwart diepgang geeft en je kunt met zwart manoeuvreren in elke ruimte. Ik hou heel erg van kleur maar ik betrap mezelf erop dat ik vaak voor zwarte kledingstukken kies. Niet omdat ik perse zwartgallig ben maar omdat zwart overal bij past.

Ben je veel met kleding bezig ?
Ik ben altijd wel bezig met kleding. Ik vind kleding heel leuk, het laat zien hoe ik als persoon ben. Als ik in een serieuze fase van mijn leven zit, merk ik dat ik serieuzere kleren aan doe. Wat ik aantrek hangt dus af van de fase waarin ik zit. Afgelopen zomer zat ik in een lossere fase en droeg ik hippe kleding die tegenwoordig door de Gen Z generatie wordt gedragen.

Sta je s’ochtends lang voor je kledingkast om te bepalen wat je die dag gaat aantrekken?
Nee helemaal niet. Ik maak heel snel keuzes bij zoiets als: wat ik moet ik vandaag aandoen of wat gaan we vandaag eten. Mijn kledingkast is erg groot en alles is duidelijk geordend zodat ik alles makkelijk kan vinden. Wat ik die dag wil aantrekken bepaal ik op basis van mijn mood op dat moment. Het ligt er natuurlijk ook aan of ik naar kantoor ga, iets in mijn vrije tijd ga doen of lekker thuis blijf. Als ik vrolijk ben merk ik dat ik meer kleur draag, maar bij een algemene mood neig ik naar zwarte kleding.

Is jouw kledingstijl door de jaren heen veranderd?
Je wordt ouder en dan verandert je stijl. Vroeger droeg ik korte rokjes en korte jurkjes, zeker als ik uitging. Die draag ik niet meer, ik vind het niet meer mooi. Ik ben gek op schoenen met hoge hakken. Vroeger deed ik altijd schoenen aan met hele hoge hakken die super mooi waren maar waarvan je in no-time pijn aan je voeten kreeg. Zoiets doe ik niet meer. Het moet gewoon comfortabel zitten anders draag ik het niet. Ik denk ook dat mijn kledingstijl verandert omdat ik graag meega met de mode, hoewel ik daarin uiteindelijk altijd mijn eigen keuzes maak.

Heb je een kledingstuk dat voor jou het dierbaarst is?
Dat is een truitje dat ik ooit heb gekocht bij een Hugo Boss sample sale. Het was voor het eerst dat ik merkkleding kocht. Ik heb dat truitje al heel lang, het is tijdloos en van een mooie  kwaliteit. Dat ik het al zolang heb en nog steeds draag is best bijzonder. Meestal vind ik een tijdje iets leuk, maar op een gegeven moment switch ik naar iets anders omdat ik het niet meer leuk vind. Maar dit truitje heb ik bijna 12 jaar.

Is er een kledingstuk dat je ooit wilde kopen en uiteindelijk tot je grote spijt, hebt laten hangen?
Ik was een keer in Parijs en toen zag ik in een boetiek een korte zwarte jas, een winter trenchcoat, waarvan de armen van leer waren. De rest was van een andere stof, maar de armen waren van leer. Echt een super mooie jas! Ik heb hem gepast en hij zat als gegoten. De jas was prijzig en ik heb hem niet gekocht. Sindsdien ben ik altijd opzoek naar zo’n soort jas, maar nooit meer ergens gevonden. Tot de dag van vandaag heb ik spijt dat ik hem niet heb gekocht.

Wat trok je aan in die jas?
Toen ik hem zag dacht ik: Dit ben ik! Elegant, modern maar ook netjes en in het zwart. Ik ben best wel klein en ik heb geen confectiematen figuur. Het is lastig om jassen te vinden die me passen en die ik ook nog eens leuk vind. Deze jas vond ik leuk en zat perfect. Door de jaren heen ben ik erachter gekomen dat zoiets heel moeilijk te vinden is. Misschien is dat wel de belangrijkste reden waarom ik die jas maar niet kan vergeten.

Zou je hem vandaag opnieuw laten hangen of zou je hem meenemen?
Sowieso meenemen! Ik ben zelfs het jaar daarop teruggegaan naar die boetiek in Parijs, maar toen was die jas er natuurlijk niet meer. Maar ja, als ik hem nu ergens zou zien, zou ik hem gelijk meenemen.

Heb je ooit een jas gezien die erop leek?
Nee, ik heb eigenlijk nooit meer zo’n jas gezien. Wel zwarte trenchcoats, maar geen enkele waarvan ik dacht ja, dit is ‘m. Ik ben nooit meer zoiets tegengekomen. Ik denk hij daarom zo blijft hangen omdat ik hem nergens meer tegenkom.

Denk je dat die jas speciaal is omdat hij one-of-a-kind is?
Ik denk van wel. Kijk maar naar buiten. Mensen hebben vaak dezelfde soort kleding aan. Ik vind het leuk om iets aan te trekken dat past in de mode van nu, maar wel uniek is. Die jas in Parijs was inderdaad echt zo’n item dat je nergens anders vindt.

Stel dat je deze jas nu wèl in je kast had hangen, wanneer zou hem dan aantrekken?
Ik zou hem bewaren voor speciale momenten, ondanks het feit dat het een jas is die je voor elke gelegenheid aan zou kunnen doen. Maar ik zou hem aandoen voor gelegenheden die voor mij belangrijk zijn.

Tijdens een POM Magazine redactieoverleg werd gevraagd: “Heb je ooit ergens een fashion item wèl gezien maar niet gekocht? En heb je tot op de dag van vandaag spijt dat je het toen niet hebt gekocht?” Sommige redacteuren reageerden met een verbaasd: “Nee hoor.” Anderen vertelden vol vuur over dat lingeriesetje, over een jurk en over een jas. Spijt en verlangen gierden door de ruimte. Een prachtig onderwerp voor een serie artikelen was geboren, en we gingen op zoek naar mensen die daarover willen vertellen. Hier is het eerste artikel uit de serie Unforgettable Fashion Item waarin POM Magazine’s Anke Verbeek luistert naar het verhaal van Margriet.

door Anke Verbeek

Margriet, waar zag jij het kledingstuk waarvan je nog steeds spijt hebt dat je het niet hebt gekocht?
Toen ik op de middelbare school zat, ging ik geregeld met een vriendin naar Parijs. Op mijn middelbare school waren allerlei groepjes, ik spreek nu over de jaren 80. Je had de punkers, de kakkers en de alto’s. Mijn vriendin en ik hoorden bij de alto’s. Wij liepen op school in werkmansbroeken, hele lange overhemden en rare hoedjes. Alles in bepaalde kleuren: paars, flets rood en veel zwart.

Alto? Wat was dat voor een stijl?
Die werkmansbroeken waren meestal roze en van een bepaald soort katoen gemaakt met grote zakken aan de zijkant. De pijpen eindigden vaak in een pof. Over die broeken droegen we een lang overhemd, op ons hoofd een keppeltje of hoedje, en we liepen op Birkenstock laarzen. Het was allemaal wijd, groot en een beetje slordig. Er waren winkels die uitblonken in het bijeenzoeken en verkopen van dat soort kleding. Het was gek genoeg geen tweedehands kleding, maar nieuwe kleding. In die stijl liepen wij door Parijs. We vonden onszelf heel alternatief en van de wereld. Tijdens één van die trips zagen we in een arty, punky tweedehandsboetiek, een rek met matrozen jasjes.

Wat waren dat voor jasjes?
Het waren witte jasjes met blauwe elementen en ik denk dat ze origineel waren. Daar vielen we als een blok voor. We zagen onszelf daar al helemaal in lopen. We hadden natuurlijk niet veel geld en dachten dat het wel zou meevallen met de prijs want het was een zaak met tweedehands goed. Maar toen we wilden afrekenen bleken het peperdure jasjes te zijn. We moesten ze weer terughangen en er nog even over nadenken. Dat vonden we heel erg jammer. Het gaf ons ook een gevoel van schaamte, want wij hadden ons met die jasjes voor de spiegel ontzettend staan aanstellen.

Waarom was dat een grote teleurstelling voor jullie?
Soms trek je een kledingstuk aan waarin je je sterk, groot en theatraal voelt. Dat hadden we ook met die jasjes en we moesten dat weer terughangen: onze voorstelling van hoe wij de rest van de tijd door Parijs zouden lopen. We hebben nog gekeken of we niet op één of andere manier het geld bij elkaar konden krijgen, maar dat was voor ons eigenlijk onmogelijk.

Stel dat op dit moment jouw matrozenjasje daar in Paris nog steeds zou hangen en je hebt voldoende geld. Zou je dan teruggaan om het alsnog te kopen?
Die matrozenjas is in mijn hoofd blijven zitten. Op een gegeven moment zag ik hier in Groningen, in een tweedehandszaak een heel mooi groen uniformjasje. Volgens mij was het van iemand geweest die in een blaaskapel had gespeeld. Het deed me denken aan het jasje in Parijs, dat zaadje was daar geplant. In de loop der jaren heb ik meer van dat soort kledingstukken gekocht en gedragen. Het matrozenjasje heb ik destijds niet gekocht. Maar met dat groene uniformjasje heb ik het uiteindelijk op een andere manier, wel gevonden.

Een matrozenjasje en een blaaskapeljasje, is dat jouw smaak?
Dat is wel mijn smaak. Ik heb vroeger veel aan straattheater gedaan en als kind hield ik ook van verkleden. Mijn moeder had een ton vol verkleedspullen: cocktailjurken en mantelpakjes uit de jaren 60, rare pyjama’s, van alles. Ik ben nog steeds een alles-bij-elkaar-raper, maar iemand heeft eens tegen mij gezegd: “Eigenlijk kleed jij je best raar en toch heeft het iets heel moois.” Als ik in een kledingwinkel ben en iets aantrek wat niet helemaal bij me past dan denk ik: zó kan ik óók zijn.

Ben jij dan iemand die veel eyecatchers koopt?
Ik kocht veel eyecatchers en die heb ik nog steeds in mijn kast hangen. Voor mijn afstuderen aan de kunstacademie heb ik een prachtige, gekke, lange rok gekocht. Het is een monumentaal kledingstuk en ik kon er eigenlijk alleen in staan. Zitten ging niet want dan sprong steeds een knoop los. Je kan er ook niet in lopen want hij bestaat uit twee stukken en als het waait, ziet het er niet uit. Ik heb die rok nog steeds. Soms show ik hem aan iemand, maar ik heb ‘m nooit meer gedragen. Hij hangt in de kast, het is een eyecatcher maar een volstrekt onpraktisch ding.

Jij bent ook animator. Ben je voor je animaties veel bezig met de outfits van de personages?
Het gekke is dat ik in mijn animatiewerk meestal schaars geklede of blote figuren teken. Ik heb wel veel gewerkt met een alter ego, Isadora Anderwereld. Zij droeg een vliegeniershoed met flappen en had een kledingstijl uit het interbellum van de vorige eeuw. Het verhaal van Isadora Anderwereld is dat ze een reisagent ontmoet die vanaf dat moment voor haar, avontuurlijke reizen op maat maakt. Isadora heeft de air van een rijke wereldreiziger. Het is iemand die ruimte inneemt, haar ding doet en alles aangaat.

Heb je kledingstukken in je kast die je wèl hebt bemachtigd en nooit weg zult doen?
Ik heb twee kledingstukken waar ik dierbare herinneringen aan heb en die ik nooit zou weggooien. Eén daarvan is een jas die destijds heel flamboyant was. Mijn vader en ik liepen in de stad en daar zagen we in een modezaak, die jas. Het was voor mij een droomjas met grote gekleurde vlakken, een prachtige kraag en gevoerd met groen nepbont. Mijn vader zag die jas en zei: “Hé, dat is een jas voor jou.” Op dat moment realiseerde ik me dat mijn vader mij zag zoals ik echt ben, want hij had liever gezien dat ik keurig economie of iets dergelijks was gaan studeren. Hij heeft die jas toen voor me gekocht en ik heb hem nog steeds.

Wat was het tweede kledingstuk?
Een gifgroene baljurk met een laag uitgesneden rug van Mac & Maggie. In de jaren 80 was dat een hippe winkelketen. De achterkant was geplooid met een enorme strik. Er kleven enorm veel verhalen aan die jurk. Weet je, het bijzondere van deze oude kledingstukken zit ‘m ook in het verhaal, want als ik nu naar die jas kijk vind ik die lappen toch wel flets, en die bontvoering…dat is nu heel gewoon. Alle meisjes dragen dat tegenwoordig. Die kledingstukken horen bij een bepaalde tijd en alleen in mijn herinnering zijn ze iconisch.

Heb je ooit ergens een fashion item wèl gezien maar niet gekocht en waarvan je tot op de dag van vandaag spijt hebt dat je dat toen niet hebt gekocht? Anke Verbeek hield interviews met een aantal personen die zeer verschillend zijn, maar de liefde voor mode gemeen hebben. Hier is het tweede artikel uit de serie Unforgettable Fashion Item waarin Roos vertelt over het fashion item dat ze maar niet kan vergeten.

door Anke Verbeek

Roos, wat is jouw relatie met mode?
Samen met mijn man ben ik in 1974 begonnen met een modezaak in Den Haag. Mijn man was binnenhuisarchitect. Hij wist heel veel van kleur en had gevoel voor stijl, wat natuurlijk erg belangrijk is in het modevak. We gingen in die tijd iedere zes weken naar Parijs om daar spullen in te kopen, die we in Nederland in de winkel verkochten. We gingen voor leuke merken die de mooiste dingen hadden.

Bracht het modevak je naar allerlei plekken waar je anders nooit zou komen?
O ja, ik ben bijvoorbeeld een keer bij een geweldige modeshow geweest van Jean Paul Gautier, we waren daarvoor uitgenodigd. De show was in een tent in de Jardin des Tuileries bij het Louvre. Verder heb ik gekke feesten meegemaakt in Parijs o.a. op een boot op de Seine. En we gingen soms naar de discotheek Les Bains Douches, die in een voormalig Parijs badhuis zat. Of we aten in een restaurant waar ze bizarre eetstoelen hadden, zelfs een tandartsstoel. Ik herinner me een beurs waar modellen een rondje aan het boksen waren, als promotiestunt van het merk. Dat blijft je allemaal bij, dat vergeet je gewoon niet meer.

Is er een fashion item dat je maar niet kunt vergeten?
Ja, een rood broekpak van het Franse merk Rodier. Het was gemaakt van rode jersey stof. De broek had extreem uitlopende pijpen en deze werd gecombineerd met een heuplang mouwloos gilet van dezelfde rode stof. Er zat een paisley shirt bij in een kleurenmix van rood, oker en blauw. Ik heb het gekocht in 1967 in een boetiek in Amsterdam. Het was de boetiek van Sofie van Kleef, zij was destijds een bekende mannequin en stond in de winkel. Ik had toen een vriendje en wij gingen met z’n tweeën met de trein naar Amsterdam. We zijn twee keer in die boetiek geweest. Tijdens het eerste bezoek heb ik dat broekpak gepast en ik was heel kritisch. Mijn vriendje werd daar helemaal tureluurs van. Ik zei dat ik er toch nog even over moest nadenken. Het broekpak was voor die tijd heel duur. Nou ja goed, we gingen er een tweede keer naartoe en toen heb ik het broekpak aangeschaft. Verder heb ik heb nog een bijpassend paar schoenen gekocht met van die plateauzolen.

Wat maakte het broekpak zo speciaal dat je dacht, ja dit is het?
Rodier was in die tijd een bekend merk met prachtige kleding. Het was de eerste keer dat ik iets van een merk kocht en zo’n uitgave deed. Maar ik vond het broekpak zo mooi, een mooie rode kleur, echt vuurrood.

Heb je dat broekpak nog?
Nee, helaas niet, ik heb het weggedaan. Weet je wat het was met dat pak? Het was van jersey dus als je ging zitten en je had de broekspijpen niet goed omhoog getrokken, dan kreeg je er knieën in. Dus ik bleef altijd staan als ik dat pak aan had. Ik had het ervoor over om te blijven staan, zelfs op die plateauzolen.

Heb je nu dan misschien een vuurrood pak dat daarop lijkt?
Nee, ik heb niets wat lijkt op dat rode broekpak uit de jaren 60. Ik ben iemand die het heel leuk vindt om met de mode mee te gaan en die daar ook gevoelig voor is.

Is er een fashion item waarvan je nog steeds spijt hebt dat je het niet hebt gekocht?
Ja, een ring met een prachtige aquamarijn. Ik was samen met mijn zus op terugreis na een bezoek aan mijn dochter die voor een hotel werkte op de Malediven. Op de luchthaven Malé zag ik in een winkel die ring. Zo mooi, zo prachtig. Ik was helemaal weg van die ring. Maar ik durfde die ring gewoon niet te kopen. Ik heb geen verstand van edelstenen en ik had niemand bij me die kon zeggen of het een echte edelsteen was of niet. Dus ik heb het niet gekocht. Daar heb ik nog steeds spijt van als haren op mijn hoofd.

Waarom heb je er zo’n spijt van dat je die ring niet hebt gekocht?
Ik vond hem gewoonweg ontzettend mooi, zo’n witgouden ring met een prachtige blauwe rechthoekige edelsteen. Het is heel speciaal om zoiets prachtigs te dragen, vooral als het een herinnering is. Ik hou gewoon van mooie spullen en ik denk dat dat nooit overgaat. Of het nu kleding is, juwelen of schilderijen, als iets goed is dan zie je dat ook op de één of andere manier. Je krijgt oog voor dat soort dingen.