Categorie: Muziek

Nathalie van Arenthals is musicalactrice, dansinstructeur én een groot liefhebber van punkrock. “Ik ben een engeltje met een rebels randje,” zo omschrijft ze zichzelf in gesprek met POM Magazine’s Boanna Pieterse. Boanna was benieuwd naar Nathalies fascinatie voor punk en vroeg haar hoe je als beginner het beste met punk kennismaakt.

door Boanna Pieterse

Nathalie, hoe ben je bij punkrock terechtgekomen?
Ik was echt een laatbloeier. De meeste mensen die naar punk luisteren zijn ermee begonnen op de middelbare school, maar bij mij ging dat anders. Ik heb de Musical Academie in Amsterdam gedaan en dat was niet bepaald een omgeving waar veel punkliefhebbers rondliepen. Iemand in mijn omgeving was drummer en draaide juist heel veel punkrock. Toen ik met die persoon een keer op reis was door Amerika, werd onderweg steeds American Idiot van Green Day gedraaid, Dat was mijn allereerste kennismaking met punkrock, en eigenlijk best ironisch: van dat album is later ook een musical gemaakt, alleen kwam ik daar pas veel later achter.

We zaten samen in Amsterdam op de musical academie. Ik herinner me een performance van jou die een punkrandje had. Ik vond dat heel rebels. Is rebels iets typisch voor punk?
Haha, ja, dat rebelse zat er bij mij denk ik altijd al een beetje in, alleen kwam het pas echt naar buiten door de punk. De teksten van punkrocknummers zijn vaak rebels, dat woord past echt bij het genre. Het spreekt vooral de mensen aan die zich net even anders voelen en die zich daardoor gehoord voelen.

Zijn er verschillende stijlen binnen punkrock?
Oh, zeker, ontzettend veel. Grofweg heb je highschool punkrock aan de ene kant en de wat hardere, meer metal-achtige, aan de andere kant. blink-182 is voor mij hét voorbeeld van highschool punkrock. Sum 41 heeft juist invloeden van Metallica, waardoor de sound een stuk harder wordt. Zet je blink-182 en Sum 41 naast elkaar, dan hoor je meteen dat het allebei punk is, maar elk in een hele andere stijl. Hoor je trouwens op een nummer geschreeuw, ook wel grunting of distortion genoemd, dan gaat het meestal richting metal. En dan heb je nog emo-punkrock, met teksten die wat emotioneler zijn.

Wat is highschool punkrock precies?
Highschool punkrock klinkt naar de Amerikaanse middelbare school. Het zijn vaak liedjes met een verhaal: in de clips zie je bijvoorbeeld een cheerleader met iemand uit het American footballteam, en daar draait dan een heel drama omheen. Het is meer verhalend, en het zit ‘m ook echt in de sound. Je herkent het meteen zodra je er wat meer in thuis bent. blink-182 is hét voorbeeld en het heeft een lekkere, vrolijke vibe.

Waarom luister jij naar punkrock?
Eigenlijk omdat ik het gewoon prachtige muziek vind. Muziek is emotie; punk kan me heel vrolijk én heel rustig maken. Zeker highschool punkrock heeft zo’n uplifting vibe waar ik happy van word.

Kun je vrolijk van punkrock worden?
O ja, absoluut! Punk heeft het stigma van boosheid en rebellie, maar zo hoeft het helemaal niet te zijn. Vooral highschool punkrock is heel uplifting. Ik was laatst op een emo-feest met een zaal vol alternatievelingen en waar de dj’s alleen maar punkrock en emo draaiden. Iedereen stond keihard mee te blèren. Dat saamhorigheidsgevoel is heerlijk. Niemand kijkt chagrijnig, iedereen is gewoon blij aan het meezingen.

Zing je dan zelf ook hard mee?
Absoluut, keihard! Al is dat eigenlijk niet zo goed voor mijn musicalstem, haha. Maar het is gewoon heerlijk om een stukje van jezelf zo kwijt te kunnen.

Wat waardeer je verder in de punkmuziek?
Punkrock heeft vaak van die gekke muzikale lijnen die niet per se commercieel of voorspelbaar zijn. Je hebt natuurlijk ook punkmuziek met vier akkoorden die in elk nummer net iets anders worden gebruikt, maar het kan ook net even een beetje creepy of raar zijn, en dat is juist heerlijk. Dat maakt het interessant. En het is vaak verrassend poëtisch. Luister maar eens naar het album Popular Monster van Falling In Reverse. Dat is iets meer metal, maar het is één van de beste albums die ooit gemaakt zijn. De teksten zijn zó poëtisch en goed geschreven dat je merkt: dit is echt een kunstvorm.

Waarmee zou een beginner volgens jou moeten beginnen?
Paramore is heel mooi om mee te beginnen, en meteen één van de weinige vrouwelijke zangeressen binnen punk, want het zijn toch vaak mannen. Paramore en blink-182 zijn allebei heerlijk als je gewoon even vrolijk wil worden. MGK moet je ook leren kennen, dat is mijn absolute favoriet. Zijn stem is geweldig en hij heeft een fantastisch gevoel voor melodie en tekst. Wel een kanttekening: niet al zijn albums zijn punk, elk album is eigenlijk een ander genre. Maar Tickets To My Downfall en mainstream sellout hebben die punkvibe. Vroeger heette hij Machine Gun Kelly, tegenwoordig gebruikt hij de afkorting MGK. Verder maakt Yungblud lekkere muziek voor emo’s, en voor het wat ruigere werk moet je bij Sum 41 zijn, al zijn de meningen daarover verdeeld.

Heb je een concrete tip om te ontdekken wat bij je past?
Ja, en het zal je verbazen hoe simpel het is: ga naar Spotify en zet gewoon een afspeellijst op met de bekendste punknummers. Je zult versteld staan van de verschillende soorten nummers die voorbijkomen. Zo ben ik zelf ook begonnen, ik kende eigenlijk alleen Sum 41, Green Day en blink-182. Hoor je een nummer dat je aanspreekt, google dan even, of vraag ChatGPT, welke nummers daarop lijken. Zo kom je er steeds meer in. Je hoort dan ook bands als Fall Out Boy, The All-American Rejects en The Offspring voorbijkomen. Dan merk je hoeveel verschillende stijlen er binnen punk bestaan.

Bestaat er ook een toegankelijkere kant van punk?
Zeker, dat heet pop-punk. Dat is wat commerciëler en catchier, waardoor het soms zelfs op de radio komt. Sk8er boi van Avril Lavigne is daar een mooi voorbeeld van: iedereen kent het, het is echt pop-punk en perfect om mee te beginnen.

Kent punkrock een eigen community?
Zeker. Als ik iemand tegenkom die ook naar punk luistert, voel ik meteen een klik. Muziek verbindt nu eenmaal, en het is een bepaald type mens dat zich ertoe aangetrokken voelt. Al geldt dat denk ik voor de meeste muziekstijlen. Ik ben er zelf ingerold via vrienden, en inmiddels heb ik ook vrienden die helemaal in de metal zitten, wat weer een heel ander genre is.

Zijn er vooroordelen over punks?
Dat punks asociaal zouden zijn, of alleen maar emo’s. Maar eerlijk? Iedereen voelt zich wel eens even anders of dwars, alleen wil niet iedereen daarmee geconfronteerd worden. Ik vind het juist heel gezond om af en toe wat punk of metal op te zetten. Punkrock is een heerlijke uitlaatklep: ben je boos, zet dan bijvoorbeeld Popular Monster van Falling In Reverse op en  ga lekker meeschreeuwen. Geloof me, daarna ben je een stuk minder boos.

Is er iets voor nodig om punk te zijn?
Haha, nee, om punk te kunnen zijn bestaan geen voorschriften. Er hoort natuurlijk wel een bepaalde kledingstijl en make-up bij, maar dat hoeft absoluut niet. Sommigen vinden het heerlijk om zich zo te kleden, omdat ze zich daardoor meer zichzelf voelen. In een community waar dat normaal is durf je dat ook zelfverzekerder te doen. Ik heb ontzettend veel bewondering voor iedereen in de punkscene die lekker losgaat met eyeliner en gescheurde netpanty’s. Ik zou dat zelf eigenlijk ook zo willen dragen, alleen vind ik het in het openbaar nog best spannend, want je wordt er toch op aangekeken.

Ik weet nog dat jij in gescheurde panty’s naar de musical academie kwam. Dat viel op. Zou je je zo vaker willen kleden?
Op dit moment wat minder, maar ik merk dat ik me het meest mezelf voel als ik lekker die alternatieve kledingstijl aantrek. Dan denk ik: dit ben ik en dat is helemaal prima. Ja, misschien ben ik stiekem toch wel een beetje badass. Ik ben altijd een odd duck geweest. Door deze muziek vond ik mensen die zich net zo voelden. Maar je hoeft echt geen odd duck te zijn om van punk te houden. Ik geloof oprecht dat iedereen een genre binnen punkrock kan vinden dat bij je past. Er zijn zoveel verschillende stijlen en je kunt er al je emoties in kwijt.

Als je punk in één beeld zou moeten samenvatten?
Voor mij zit punk tussen twee gevoelens in: rebellie en tegelijkertijd nostalgie. Highschool punkrock bijvoorbeeld is heel nostalgisch geschreven, het brengt je terug naar je tienerjaren. En als afsluitende tip: stem eens op Welcome to the Black Parade van My Chemical Romance voor de Top 2000. Dat nummer klimt elk jaar en is wat mij betreft echt de Bohemian Rhapsody van de punk.

Playlist- PUNK VOOR BEGINNERS

Het rode doek schuift open, de trompet blaast en de spot gaat aan. Vanuit de rode suède stoel zie ik een nanny met paraplu over het toneel vliegen. Dat bleek Noortje Herlaar, als Mary Poppins, anno 2010. Kriebels, blijdschap, meezingen en meedansen vanuit de theaterstoel: kleine Boanna op 10-jarige leeftijd. Elke jaar, met kerst, namen mijn ouders me mee naar een musical op de Nederlandse bühne. Tijdens ‘Supercalifragilisticexpialidasties’ wist ik het: daar ga ik staan. Mijn liefde voor musical begon bij Mary Poppins, een musical die de musicalmagie subtiel serveert en daardoor onvergetelijk wordt.

door Boanna Pieterse

Ik ging naar de academie voor musical en muziektheater, de Frank Sander Academie in Amsterdam. Daar merkte ik al snel dat er geen plaats is voor twijfel in dit vak. Het is niet zomaar even een liedje zingen. Op Broadway (New York) en West End (Londen) laat musical zien dat het een hoogstaande sport is vol passie, doorzettingsvermogen en technische kennis. En toch, zodra het doek opgaat, verdwijnt al die techniek moeiteloos naar de achtergrond. De acteurs kennen hun teksten, licht en geluid staan tot in de puntjes afgesteld, achter de schermen wordt in stilte het volgende kostuum al aangereikt, en de muzikanten nemen nog één diepe teug lucht voordat de eerste noot klinkt. Dat is de magie van live performance: alles valt samen in het moment.

Misschien is dat waarom musical zo herkenbaar voelt. Er is altijd wel een personage dat iets van jezelf weerspiegelt, een lied dat onverwacht binnenkomt of een gevoel losmaakt dat je even was vergeten. Het biedt een tijdelijke ontsnapping aan de echte wereld en laat je tegelijkertijd met nieuwe ogen ernaar terugkeren. Maar musical kan óók scherp, politiek en intens zijn. Eind 2026 keert Chantal Janzen terug naar het theater met de musical Cabaret. Het is een musical over het nachtleven in het Berlijn van de jaren ’30 waar men wanhopig probeert te ontsnappen aan de opkomst van het fascisme. Cabaret toont de kracht van musical in zijn puurste vorm: muziek die schuurt, humor die steekt en een verhaal dat blijft nazinderen.

Tegenwoordig open ik alleen nog mijn paraplu als het regent en heb ik mijn musicaldroom losgelaten. Ik houd het bij de kriebels in mijn buik die ik als toeschouwer krijg bij een voorstelling, maar ook thuis of in de auto, wanneer ik stiekem de ‘100 Best Musical Songs’ op Spotify aanzet. Musical doet je herinneren aan wie je bent geweest en wat je hebt gevoeld ook als sta je niet meer op de planken. Misschien is dat het mooiste aan musical. Ergens in die momenten van luisteren en kijken, ben je weer even deel van die wereld vol kleur, muziek en emotie. Een wereld die niet stopt wanneer het doek valt, maar die blijft bestaan in de kleine, stille applausmomenten die je voor jezelf creëert.

Musicalactrice Boanna Pieterse maakt de leek bekend met de musicalwereld. Boanna neemt jullie mee in deze magische wereld. Ze geeft tips voor je eerste voorstelling, heeft een playlist voor beginners samengesteld en raadt musicals aan voor de gevorderde liefhebber. Veel plezier met Musical voor beginners!

door Boanna Pieterse

Allereerst, wat is musical?
Op de Frank Sanders Akademie voor musical en muziektheater leer je al heel snel dat musical een zorgvuldig georkestreerde machine is: honderden lichtstanden, audiosystemen die tot op de millimeter nauwkeurig worden afgesteld, snelverkledingen binnen een paar seconden, grimeurs en kostuummakers die elk detail bewaken, en repetities die tot in de puntjes zijn gecoördineerd. Het is een vorm van muziektheater waarin muziek, zang, tekst en dans gezamenlijk het verhaal dragen. Waar toneel vooral leunt op dialoog, is bij musical de muziek even belangrijk als het gespeelde woord; liedjes kunnen gevoelens oproepen die een dialoog niet kan vangen en dans maakt van emotie een fysieke beleving.

Moet je naar New York of London om je allereerste musical te zien? Is dat de beste plek om te beginnen?
West End (Londen) en Broadway (New York) blijven natuurlijk iconische musicalbestemmingen. Maar eerlijk? Als je net begint is het geen must om meteen een trans-Atlantische reis te maken naar New York of om de ferry te nemen naar Engeland. De Nederlandse musicalwereld is volwassen, veelzijdig en inmiddels technisch vergelijkbaar met Londen en New York. Toch heeft West End iets magisch: de levendigheid van Soho, de historische theaters, de producties die vaak jaren spelen en daardoor tot in perfectie zijn geslepen. Broadway daarentegen voelt bruter, rauwer en sneller. Alsof het hele district ademt op het ritme van repetities en try-outs. Als beginner kun je in beide werelden overweldigd raken, maar je wordt vanaf het eerste moment ondergedompeld in kwaliteit, energie en vakmanschap. Als je ooit de kans krijgt: ga! Maar begin gerust in Nederland, waar de drempel lager is en de kwaliteit hoog.

Bij welke musical moet je als leek beginnen?
Ik raad aan te beginnen bij musicals waarvoor je geen voorkennis nodig hebt en die je zonder pardon laten voelen wat het genre kan zijn. Bijvoorbeeld The Lion King. Voor veel musicalgroentjes is dit dé ideale instapmusical: herkenbare muziek, verbluffende kostuums en een verhaal dat je moeiteloos meeneemt. Een andere tip is de musical Moulin Rouge: een toegankelijke productie vol glitter, burlesque danseressen en popnummers die je meteen de Moulin Rouge wereld intrekken.

En als je nou niet van bombast en spektakel houdt, wat is dan de beste start?
Dan moet je denken aan de komedies van Jon van Eerd, waar timing en humor een hoofdrol spelen, of aan iets volledig eigens zoals Showponies van Alex Klaassen. Het zijn producties waarin juist intimiteit of absurdisme je aangrijpen. Voor beginners kan dat verrassend verfrissend zijn.

Playlist voor beginners
Moulin Rouge
Disney Frozen
The Lion King
Wicked

Wat zijn de tips voor de gevorderde kijker?
Mijn eerste musicalliefde is de voorstelling Mary Poppins en net op het moment dat ik dacht dat er geen musicalstijl bestaat die mij die ‘Mary Poppins-kriebels’ kan geven, ontdekte ik Hamilton. Voor iemand die geen rapkenner, rapliefhebber en überhaupt rapluisteraar is, wist ik niet wat ik hoorde. Musical en rap samen? Jawel, dat is Hamilton, een rapmusical die je met een spervuur aan woorden en ritmes meeneemt naar de Amerikaanse Revolutie. Geschreven, gecomponeerd én gespeeld door de New Yorkse Lin-Manuel Miranda. Een man met magische muzikale vingertjes. Ik raad je dan ook aan In The Heights, Bring It On, te beluisteren. Als je zin hebt in iets luchtigers, kun je simpelweg niet om zijn onweerstaanbare Disneymuziek heen in Moana of Encanto. Een andere aanrader voor gevordenden is Hadestown: een broeierige, poëtische reis naar de onderwereld, vol folk, jazz en schurende emoties. Of Smash, gebaseerd op de gelijknamige tv-serie, een ode aan Marilyn Monroe en een must-see voor wie de combinatie van show, jazz en drama waardeert.

Playlist voor gevorderden
Hadestown
Hamilton
MJ the Musical
Hercules

Wat maakt musical bijzonder?
Voor mij gaat musical verder dan zang, dans en spel. Het is een soort spiegel waarin alles samenkomt: techniek en emotie, licht en muziek, publiek en performer. Op het moment dat ik er middenin zit, voel ik hoe intens het vak is. Je moet weten wat verdriet is, wat vreugde kan doen, wat kwetsbaarheid betekent. Het is een paradox, als musicalacteur speel je emoties die soms verder gaan dan je eigen ervaring, maar juist daardoor word je geraakt en groeit je begrip van de wereld. Dat is misschien wel het hart van musical, de kracht om te verbinden, om iets universeels te laten voelen via iets heel persoonlijks.

Ik heb een obsessie voor stickers en flyers op straatlantaarns. Met de fiets sta ik regelmatig stil voor een groen stoplicht omdat ik de volgeplakte lantaarnpalen aandachtig aan het bestuderen ben. Er komt van alles voorbij: woordgrapjes, hoofden van mensen in de vorm van een ei, liefdesbrieven en ga zo maar door. Ik zie het als een ultieme vorm van zelfexpressie, rebellie en straatkunst. Er is een intrigerend exemplaar dat mijn nieuwsgierigheid prikkelt. Het gaat om een gele flyer die ik op meerdere plekken al ben tegengekomen. Op de flyer staat in hoofdletters: LEAVE A VOICEMAIL AND I MIGHT MAKE A SONG OUT OF IT. Onderaan de flyer kun je een papiertje met een telefoonnummer afscheuren. Na nader onderzoek ontdekte ik dat deze flyer is gemaakt door Might Delete Later, een project van een anonieme Lets/Nederlandse muziekproducent. Zij maakt nummers van voicemails die ze van vreemden ontvangt. Inmiddels heeft deze artiest zesentwintigduizend volgers op Instagram en heeft opgetreden op grote festivals over de hele wereld, waaronder “Tomorrowland” en “Defected Croatia”. Ik besloot haar te bellen voor een interview met POM Magazine want ik wilde meer over dit project te weten te komen.

door Giulia Weijerman

Wat is het hele idee achter Might Delete Later?
De bedoeling van Might Delete Later, is dat mensen een voicemail inspreken, het kan van alles zijn, wat ze maar willen. Jouw voicemail “might or might not”: het kan wel of niet terecht komen in mijn songs, wel of niet door iemand beluisterd worden. De beller heeft geen idee wie de voicemail hoort. Dat is het leuke als je tegen niemand in het bijzonder praat, je gaat ergens of nergens heen. Vanaf het moment dat we de eerste flyers met ons telefoonnummer op een muur plakten in Amsterdam, kon dit project wel of niet goed uitpakken. Op het moment ontvang ik dagelijks zo’n 10 a 15 voicemails. Misschien gebruik ik er een stuk of twee voor mijn muziek. Maar ik kan ook een voicemail gebruiken die 8 maanden geleden is ingesproken. Het gaat in dit project om de “might”.

En hoe zit het met het “delete” deel? Delete je voicemails die je hebt ontvangen?
Eerlijk gezegd, ik delete ze niet. Ik sla ze allemaal op, ik beluister ze allemaal en ik label ze allemaal met categorieën als Love of Food. Om één of andere reden vinden mensen het leuk om te bellen wanneer ze hun favoriete snack of fruit eten en daar hebben ze het dan uitgebreid over. Iemand heeft eens voicemail achtergelaten met: “Op dit moment eet ik, terwijl ik bel, de lekkerste watermeloen die ik ooit heb gegeten.” Mensen hebben het over verdrietige dingen maar ook over hele mooie dingen in hun leven. Ik gooi de voicemails niet weg, maar er is altijd een kans dat ik ze niet ga gebruiken.

Krijg je wel eens boze berichten of andere emotionele berichten?
Ik ontvang berichten over hoe we moeten overleven op deze Aarde met alle problemen die we hebben met duurzaamheid en opwarming van de aarde. Ik ontvang berichten waarop mensen hun zorg delen over de kosten van levensonderhoud en die berichten komen uit diverse landen, van Nederland tot Amerika en Australië. De verkiezingscampagne van de Nederlandse parlementsverkiezingen was een bizarre tijd. Ik ontving veel voicemails waarop mensen vertelden wat ze van de verkiezingen vonden. Voicemails bewaren een tijdsmoment. Als ik deze voicemails voor mijn muziek zou gebruiken, laat het zien waar we toen allemaal doorheen gingen. De berichten die ik volgend jaar zal ontvangen gaan weer over andere gebeurtenissen en andere gevoelens.

Gebruik je naast voicemail ook modernere technologie voor deze intieme manier van communiceren?
Ik gebruik alleen voicemail, een heel oud communicatiemiddel. Je kunt een bericht achterlaten maar je kunt het zelf nooit terug horen. Jouw bericht eindigt ergens op een server en je zult het nooit terug horen. Ik ben de enige die het bericht kan beluisteren. Mensen hebben denk ik behoefte aan een ruimte waar ze hun gedachtes kunnen achterlaten en vertellen hoe ze zich voelen. Vorige week ontving ik een bericht van iemand die zei: “Hi, ik heb vorig jaar gebeld en ik bel je nu weer omdat ik me beter voel, ik ben weer mezelf.” Mensen onthouden wat ze destijds hebben ingesproken.

Vervaagt in jouw muziek de grens tussen publiek en privé?
Toen ik net met Might Delete Later was begonnen had ik zo’n beeld van iemand die op een dag ergens in een café een kop koffie drinkt, daar naar muziek luistert en opeens opspringt en roept: “Dat is mijn stem op de speakers!” Dat is precies wat ik wil. Iemand deelt zijn gedachtes en ik gebruik het in mijn muziek, we doen het samen. Ik krijg soms hele bizarre voicemails. Een tijdje geleden kreeg ik het bericht: “Hi, ik ben op zoek naar Derek. Heb je Derek gezien?” Dat was alles. Ik zou dolgraag willen weten wat het verhaal daarachter is. Wie is Derek? Hoe ben je hem kwijtgeraakt? Ik heb er een lied over gemaakt.

Kom je nog op andere manieren in contact met je publiek, anders dan via de voicemails?
Ik wil zo divers mogelijke voicemails ontvangen, in verschillende talen en van verschillende continenten. Mensen kunnen ons voor flyers via Instagram een bericht sturen en via mijn website kun je ze overal ter wereld bestellen. Social media heeft ons op deze manier enorm geholpen. Sommige flyers hangen in Rome naast het Colosseum. In London hangen ze in Hyde Park, naast een bord met het verzoek- Do not feed the birds.

Op je website pleit je voor duurzaamheid. Geef je dit ook prioriteit in het project Might Delete Later?
Als ik door Amsterdam loop zie ik overal plastic flyers. Wanneer ik ergens een flyer ophang wil ik niet dat het gevolgen heeft voor de omgeving daar. Onze flyers zijn biologisch afbreekbaar. Het is veel duurder om een duurzame flyer te produceren, en het kost heel veel moeite. Zelfs de inkt moet ecologisch verantwoord zijn, maar het mag ook niet bij de eerste de beste regenbui wegspoelen. Het heeft me ongeveer een half jaar gekost om een leverancier te vinden die non-toxic lijm kon leveren.

Wat zijn je toekomstplannen voor Might Delete Later?
Ik wil met mijn show op podia staan, zoveel mogelijk, ook om te zien hoe het publiek op de muziek reageert. Tijdens de show kan het publiek de tekst van de voicemails op een scherm zien. Samen met een aantal ontwerpers werken we aan een soort stand-alone expo, waar voor elke voicemail real-time een transcriptie wordt getoond.

Zou je ooit overwegen Might Delete Later, te deleten?
Ja, want dingen gebeuren, om wat voor reden dan ook. Misschien lukt het me allemaal niet meer na een miljoen voicemails. Het liefst doe ik dit project voor altijd. Dan zou ik de gelukkigste artiest op aarde zijn. Misschien kan ik ooit Might Delete Later overdragen aan iemand anders, dat zou fantastisch zijn. Misschien stopt Might Delete Later dan wel als tien Might Delete Later ambassadeurs het hebben overgenomen en we misschien in een andere galaxy zijn waar geen voicemails of telefoons bestaan. Maar voorlopig is het er nog.

Hebben ze Derek ooit gevonden?
Nee. We zoeken hem nog steeds. Als iemand dit interview leest en weet waar Derek is, bel me en spreek alsjeblieft de voicemail in. Ik zou dolgraag willen weten wat het verhaal daarachter is en wie hij is.

@mightdeletelatermusic

DJ Coco Maria is geboren en getogen in Mexico, maar ze woont en werkt in Amsterdam. Vanuit de Nederlandse hoofdstad doet ze de uitzendingen van haar radioshow: Breakfast Club Coco. Haar radioshow trekt wereldwijd luisteraars. Anke Verbeek interviewde deze sprankelende DJ en zij sprak met Coco Maria over live radio, festivals en bubbels.

Door Anke Verbeek

Je hebt je eigen radioshow op World Wide FM en je doet DJ gigs op internationale festivals. Welke muziek draai je in de radioshow en op festivals?
Ik draai veel Latin, South American, Soul en Jazz. Soms wijk ik af van dit muzikale pad en draai ik bijvoorbeeld Franse of Japanse muziek. Dan mix ik verschillende muzikale stijlen. Zolang je er maar op kunt dansen en het zomers aanvoelt. Ik vind het geweldig als mensen de muziek die ik draai leuk vinden. De muziek raakt dan niet alleen mij, dat vind ik prachtig. Wanneer ik draai tijdens de show of op een festival, zie ik een denkbeeldige bubbel. Iedereen die geïnteresseerd is in mijn muziek betreedt mijn bubbel om samen de muzikale vibe te voelen en te beleven. Dat vind ik fantastisch.

Er luisteren wereldwijd mensen naar Breakfast Club Coco. Hoe kunnen de luisteraars de vibe van deze wereldwijde bubbel met jou delen?
De show heeft een chat en tijdens de uitzending sturen luisteraars chats naar de show. De show is altijd live en de luisteraars reageren live op wat ik doe in de uitzending. Soms draai ik een verzoeknummer als het beter in de uitzending past dan het nummer dat ik in gedachte had. Breakfast Club Coco is een ochtendprogramma dus ik begin de uitzending met rustige, zonnige muziek en ik eindig altijd met vrolijke, energieke nummers.

Je bent geen doorsnee DJ die hits draait. Je draait vaak muziek waar ik nog nooit van heb gehoord. Waar vind je die muziek?
Zoeken naar muziek hoort bij de job. Vroeger draaide ik alleen vinyl en was vaak in platenzaken te vinden. Ik draaide wat ik daar allemaal vond. Maar tijdens de Covid lock-down waren de platenzaken gesloten en ben ik op internetsites als Bandcamp gaan zoeken. Verder krijg ik promo’s van artiesten en ruil ik muziek met bevriende DJs. Mijn vriend is ook DJ en samen hebben we veel platen. Maar niet idioot veel hoor want als ik platen niet meer leuk vind verkoop ik ze of geef ze weg aan vrienden. Als het op mijn collectie aankomt, gaat kwaliteit voor kwantiteit. Ik vind het een fijn idee dat ik alleen maar platen heb die ik leuk vind.

Wie inspireert jou?
Ik heb vrienden die me inspireren met hun authentieke kijk op muziek. Je kunt je makkelijk verliezen in zaken die niets met muziek te maken hebben zoals imago en veel netwerken. Deze mensen wijzen me erop dat het om de muziek gaat. Iemand als DJ Gilles Peterson vind ik inspirerend. Hij is oprichter van World Wide FM en organisator van festivals. Ik vind het heerlijk om op deze festivals te draaien. Verder ben ik op het moment helemaal weg van DJ Sheila B. Zij heeft een wekelijkse show op WFMU, een radiostation in New Jersey. Sheila is twee jaar geleden gestopt met social media en is begonnen met een nieuwsbrief vol interessante informatie en links. In haar uitzendingen draait ze Indie, Rock en Punk, gemaakt door vrouwen of uitgevoerd door vrouwen. Sheila’s radioshow draait niet om haar maar om de muziek. Daar hou ik van.

Is draaien voor Breakfast Club Coco anders dan draaien op festivals?
De druk om mensen aan het dansen te krijgen, is er niet tijdens de radio-uitzendingen. Er is ruimte om een nummer te introduceren en ik kan in de radioshow meer verschillende muzikale paden bewandelen dan op een festival. Dat maakt het persoonlijker.

Je draait op heel veel festivals. Wat zijn volgens jou dé ingrediënten voor een geslaagde party?
De basiszaken moeten op orde zijn: de belichting, het geluid, de ruimte en het aantal mensen in die ruimte. Als er te weinig mensen zijn op een feest wordt het lastig, maar te veel mensen is ook niet goed. De beste parties zijn de feestjes waar mensen helemaal opgaan in de muziek. Ze dansen en gaan er helemaal voor. Ze zijn vol verwachting van wat er gaat komen. Ik raak ze met mijn muziek, zij antwoorden met dansen, juichen en klappen. Op een geslaagd feestje valt het me altijd op dat mensen zich geleidelijk steeds minder op mij richten. Ik vind het niet leuk om te draaien achter een draaitafel die op een podium staat. Mensen focussen zich op hun eigen ding als ik op gelijke hoogte sta als de menigte. De beste draaitafel staat op Wakana Reunion, dat is een festival in Spanje. Het festival is in een bos en de draaitafel staat op de grond, in een soort driehoek, helemaal omgeven door mensen. De interactie met de mensen is prachtig.

Wat is volgens jou het verschil tussen lokale FM radio en World Wide FM?
De meeste FM-stations gaan niet zo diep. World Wide FM gaat diep met hun muziek en het heeft een fijne community. De DJs zijn serieuze muziekverzamelaars, ze kennen hun vak en ze zijn afkomstig uit de hele wereld. World Wide FM is geen commercieel radiostation dus we zijn vrij om te draaien wat we willen. Muziekfanaten vinden altijd iets nieuws op dit radiostation.

Zijn jouw radio-uitzendingen altijd live? Of is het press & play?
De uitzendingen zijn altijd live. Als ik de show niet kan doen vervangt iemand mij, dus het is altijd live. Maar ik maak wel vooraf een selectie en aantekeningen als ik iets specifieks wil vertellen over een plaat. Ik heb wel eens een uitzending gedaan zonder me voor te bereiden. Wat een chaos. Ik kon de platen niet vinden en was alleen maar bezig met zoeken in plaats van relaxen en go-with-the-flow.

Je vindt het volgens mij fijn als de uitzendingen live zijn. Waarom?
Bij een live uitzending voel ik me echt een gastvrouw. Ik verwelkom de luisteraars, lees hun chats die ik meteen in de uitzending beantwoord. Ik merk aan de chats dat mensen naar de show luisteren omdat het live is. Niet alleen vanwege de muziek, maar ook voor de interactie, de warmte en het gevoel bijeen te komen en deel uit te maken van een gemeenschap. Tijdens de Covid lock-down, werd dat meer dan ooit gewaardeerd. Luisteraars willen graag dat de uitzendingen live zijn, ze willen interactie.

Foto: © Coco Maria