Auteur: Boanna Pieterse

Nathalie van Arenthals is musicalactrice, dansinstructeur én een groot liefhebber van punkrock. “Ik ben een engeltje met een rebels randje,” zo omschrijft ze zichzelf in gesprek met POM Magazine’s Boanna Pieterse. Boanna was benieuwd naar Nathalies fascinatie voor punk en vroeg haar hoe je als beginner het beste met punk kennismaakt.

door Boanna Pieterse

Nathalie, hoe ben je bij punkrock terechtgekomen?
Ik was echt een laatbloeier. De meeste mensen die naar punk luisteren zijn ermee begonnen op de middelbare school, maar bij mij ging dat anders. Ik heb de Musical Academie in Amsterdam gedaan en dat was niet bepaald een omgeving waar veel punkliefhebbers rondliepen. Iemand in mijn omgeving was drummer en draaide juist heel veel punkrock. Toen ik met die persoon een keer op reis was door Amerika, werd onderweg steeds American Idiot van Green Day gedraaid, Dat was mijn allereerste kennismaking met punkrock, en eigenlijk best ironisch: van dat album is later ook een musical gemaakt, alleen kwam ik daar pas veel later achter.

We zaten samen in Amsterdam op de musical academie. Ik herinner me een performance van jou die een punkrandje had. Ik vond dat heel rebels. Is rebels iets typisch voor punk?
Haha, ja, dat rebelse zat er bij mij denk ik altijd al een beetje in, alleen kwam het pas echt naar buiten door de punk. De teksten van punkrocknummers zijn vaak rebels, dat woord past echt bij het genre. Het spreekt vooral de mensen aan die zich net even anders voelen en die zich daardoor gehoord voelen.

Zijn er verschillende stijlen binnen punkrock?
Oh, zeker, ontzettend veel. Grofweg heb je highschool punkrock aan de ene kant en de wat hardere, meer metal-achtige, aan de andere kant. blink-182 is voor mij hét voorbeeld van highschool punkrock. Sum 41 heeft juist invloeden van Metallica, waardoor de sound een stuk harder wordt. Zet je blink-182 en Sum 41 naast elkaar, dan hoor je meteen dat het allebei punk is, maar elk in een hele andere stijl. Hoor je trouwens op een nummer geschreeuw, ook wel grunting of distortion genoemd, dan gaat het meestal richting metal. En dan heb je nog emo-punkrock, met teksten die wat emotioneler zijn.

Wat is highschool punkrock precies?
Highschool punkrock klinkt naar de Amerikaanse middelbare school. Het zijn vaak liedjes met een verhaal: in de clips zie je bijvoorbeeld een cheerleader met iemand uit het American footballteam, en daar draait dan een heel drama omheen. Het is meer verhalend, en het zit ‘m ook echt in de sound. Je herkent het meteen zodra je er wat meer in thuis bent. blink-182 is hét voorbeeld en het heeft een lekkere, vrolijke vibe.

Waarom luister jij naar punkrock?
Eigenlijk omdat ik het gewoon prachtige muziek vind. Muziek is emotie; punk kan me heel vrolijk én heel rustig maken. Zeker highschool punkrock heeft zo’n uplifting vibe waar ik happy van word.

Kun je vrolijk van punkrock worden?
O ja, absoluut! Punk heeft het stigma van boosheid en rebellie, maar zo hoeft het helemaal niet te zijn. Vooral highschool punkrock is heel uplifting. Ik was laatst op een emo-feest met een zaal vol alternatievelingen en waar de dj’s alleen maar punkrock en emo draaiden. Iedereen stond keihard mee te blèren. Dat saamhorigheidsgevoel is heerlijk. Niemand kijkt chagrijnig, iedereen is gewoon blij aan het meezingen.

Zing je dan zelf ook hard mee?
Absoluut, keihard! Al is dat eigenlijk niet zo goed voor mijn musicalstem, haha. Maar het is gewoon heerlijk om een stukje van jezelf zo kwijt te kunnen.

Wat waardeer je verder in de punkmuziek?
Punkrock heeft vaak van die gekke muzikale lijnen die niet per se commercieel of voorspelbaar zijn. Je hebt natuurlijk ook punkmuziek met vier akkoorden die in elk nummer net iets anders worden gebruikt, maar het kan ook net even een beetje creepy of raar zijn, en dat is juist heerlijk. Dat maakt het interessant. En het is vaak verrassend poëtisch. Luister maar eens naar het album Popular Monster van Falling In Reverse. Dat is iets meer metal, maar het is één van de beste albums die ooit gemaakt zijn. De teksten zijn zó poëtisch en goed geschreven dat je merkt: dit is echt een kunstvorm.

Waarmee zou een beginner volgens jou moeten beginnen?
Paramore is heel mooi om mee te beginnen, en meteen één van de weinige vrouwelijke zangeressen binnen punk, want het zijn toch vaak mannen. Paramore en blink-182 zijn allebei heerlijk als je gewoon even vrolijk wil worden. MGK moet je ook leren kennen, dat is mijn absolute favoriet. Zijn stem is geweldig en hij heeft een fantastisch gevoel voor melodie en tekst. Wel een kanttekening: niet al zijn albums zijn punk, elk album is eigenlijk een ander genre. Maar Tickets To My Downfall en mainstream sellout hebben die punkvibe. Vroeger heette hij Machine Gun Kelly, tegenwoordig gebruikt hij de afkorting MGK. Verder maakt Yungblud lekkere muziek voor emo’s, en voor het wat ruigere werk moet je bij Sum 41 zijn, al zijn de meningen daarover verdeeld.

Heb je een concrete tip om te ontdekken wat bij je past?
Ja, en het zal je verbazen hoe simpel het is: ga naar Spotify en zet gewoon een afspeellijst op met de bekendste punknummers. Je zult versteld staan van de verschillende soorten nummers die voorbijkomen. Zo ben ik zelf ook begonnen, ik kende eigenlijk alleen Sum 41, Green Day en blink-182. Hoor je een nummer dat je aanspreekt, google dan even, of vraag ChatGPT, welke nummers daarop lijken. Zo kom je er steeds meer in. Je hoort dan ook bands als Fall Out Boy, The All-American Rejects en The Offspring voorbijkomen. Dan merk je hoeveel verschillende stijlen er binnen punk bestaan.

Bestaat er ook een toegankelijkere kant van punk?
Zeker, dat heet pop-punk. Dat is wat commerciëler en catchier, waardoor het soms zelfs op de radio komt. Sk8er boi van Avril Lavigne is daar een mooi voorbeeld van: iedereen kent het, het is echt pop-punk en perfect om mee te beginnen.

Kent punkrock een eigen community?
Zeker. Als ik iemand tegenkom die ook naar punk luistert, voel ik meteen een klik. Muziek verbindt nu eenmaal, en het is een bepaald type mens dat zich ertoe aangetrokken voelt. Al geldt dat denk ik voor de meeste muziekstijlen. Ik ben er zelf ingerold via vrienden, en inmiddels heb ik ook vrienden die helemaal in de metal zitten, wat weer een heel ander genre is.

Zijn er vooroordelen over punks?
Dat punks asociaal zouden zijn, of alleen maar emo’s. Maar eerlijk? Iedereen voelt zich wel eens even anders of dwars, alleen wil niet iedereen daarmee geconfronteerd worden. Ik vind het juist heel gezond om af en toe wat punk of metal op te zetten. Punkrock is een heerlijke uitlaatklep: ben je boos, zet dan bijvoorbeeld Popular Monster van Falling In Reverse op en  ga lekker meeschreeuwen. Geloof me, daarna ben je een stuk minder boos.

Is er iets voor nodig om punk te zijn?
Haha, nee, om punk te kunnen zijn bestaan geen voorschriften. Er hoort natuurlijk wel een bepaalde kledingstijl en make-up bij, maar dat hoeft absoluut niet. Sommigen vinden het heerlijk om zich zo te kleden, omdat ze zich daardoor meer zichzelf voelen. In een community waar dat normaal is durf je dat ook zelfverzekerder te doen. Ik heb ontzettend veel bewondering voor iedereen in de punkscene die lekker losgaat met eyeliner en gescheurde netpanty’s. Ik zou dat zelf eigenlijk ook zo willen dragen, alleen vind ik het in het openbaar nog best spannend, want je wordt er toch op aangekeken.

Ik weet nog dat jij in gescheurde panty’s naar de musical academie kwam. Dat viel op. Zou je je zo vaker willen kleden?
Op dit moment wat minder, maar ik merk dat ik me het meest mezelf voel als ik lekker die alternatieve kledingstijl aantrek. Dan denk ik: dit ben ik en dat is helemaal prima. Ja, misschien ben ik stiekem toch wel een beetje badass. Ik ben altijd een odd duck geweest. Door deze muziek vond ik mensen die zich net zo voelden. Maar je hoeft echt geen odd duck te zijn om van punk te houden. Ik geloof oprecht dat iedereen een genre binnen punkrock kan vinden dat bij je past. Er zijn zoveel verschillende stijlen en je kunt er al je emoties in kwijt.

Als je punk in één beeld zou moeten samenvatten?
Voor mij zit punk tussen twee gevoelens in: rebellie en tegelijkertijd nostalgie. Highschool punkrock bijvoorbeeld is heel nostalgisch geschreven, het brengt je terug naar je tienerjaren. En als afsluitende tip: stem eens op Welcome to the Black Parade van My Chemical Romance voor de Top 2000. Dat nummer klimt elk jaar en is wat mij betreft echt de Bohemian Rhapsody van de punk.

Playlist- PUNK VOOR BEGINNERS

Het rode doek schuift open, de trompet blaast en de spot gaat aan. Vanuit de rode suède stoel zie ik een nanny met paraplu over het toneel vliegen. Dat bleek Noortje Herlaar, als Mary Poppins, anno 2010. Kriebels, blijdschap, meezingen en meedansen vanuit de theaterstoel: kleine Boanna op 10-jarige leeftijd. Elke jaar, met kerst, namen mijn ouders me mee naar een musical op de Nederlandse bühne. Tijdens ‘Supercalifragilisticexpialidasties’ wist ik het: daar ga ik staan. Mijn liefde voor musical begon bij Mary Poppins, een musical die de musicalmagie subtiel serveert en daardoor onvergetelijk wordt.

door Boanna Pieterse

Ik ging naar de academie voor musical en muziektheater, de Frank Sander Academie in Amsterdam. Daar merkte ik al snel dat er geen plaats is voor twijfel in dit vak. Het is niet zomaar even een liedje zingen. Op Broadway (New York) en West End (Londen) laat musical zien dat het een hoogstaande sport is vol passie, doorzettingsvermogen en technische kennis. En toch, zodra het doek opgaat, verdwijnt al die techniek moeiteloos naar de achtergrond. De acteurs kennen hun teksten, licht en geluid staan tot in de puntjes afgesteld, achter de schermen wordt in stilte het volgende kostuum al aangereikt, en de muzikanten nemen nog één diepe teug lucht voordat de eerste noot klinkt. Dat is de magie van live performance: alles valt samen in het moment.

Misschien is dat waarom musical zo herkenbaar voelt. Er is altijd wel een personage dat iets van jezelf weerspiegelt, een lied dat onverwacht binnenkomt of een gevoel losmaakt dat je even was vergeten. Het biedt een tijdelijke ontsnapping aan de echte wereld en laat je tegelijkertijd met nieuwe ogen ernaar terugkeren. Maar musical kan óók scherp, politiek en intens zijn. Eind 2026 keert Chantal Janzen terug naar het theater met de musical Cabaret. Het is een musical over het nachtleven in het Berlijn van de jaren ’30 waar men wanhopig probeert te ontsnappen aan de opkomst van het fascisme. Cabaret toont de kracht van musical in zijn puurste vorm: muziek die schuurt, humor die steekt en een verhaal dat blijft nazinderen.

Tegenwoordig open ik alleen nog mijn paraplu als het regent en heb ik mijn musicaldroom losgelaten. Ik houd het bij de kriebels in mijn buik die ik als toeschouwer krijg bij een voorstelling, maar ook thuis of in de auto, wanneer ik stiekem de ‘100 Best Musical Songs’ op Spotify aanzet. Musical doet je herinneren aan wie je bent geweest en wat je hebt gevoeld ook als sta je niet meer op de planken. Misschien is dat het mooiste aan musical. Ergens in die momenten van luisteren en kijken, ben je weer even deel van die wereld vol kleur, muziek en emotie. Een wereld die niet stopt wanneer het doek valt, maar die blijft bestaan in de kleine, stille applausmomenten die je voor jezelf creëert.

Musicalactrice Boanna Pieterse maakt de leek bekend met de musicalwereld. Boanna neemt jullie mee in deze magische wereld. Ze geeft tips voor je eerste voorstelling, heeft een playlist voor beginners samengesteld en raadt musicals aan voor de gevorderde liefhebber. Veel plezier met Musical voor beginners!

door Boanna Pieterse

Allereerst, wat is musical?
Op de Frank Sanders Akademie voor musical en muziektheater leer je al heel snel dat musical een zorgvuldig georkestreerde machine is: honderden lichtstanden, audiosystemen die tot op de millimeter nauwkeurig worden afgesteld, snelverkledingen binnen een paar seconden, grimeurs en kostuummakers die elk detail bewaken, en repetities die tot in de puntjes zijn gecoördineerd. Het is een vorm van muziektheater waarin muziek, zang, tekst en dans gezamenlijk het verhaal dragen. Waar toneel vooral leunt op dialoog, is bij musical de muziek even belangrijk als het gespeelde woord; liedjes kunnen gevoelens oproepen die een dialoog niet kan vangen en dans maakt van emotie een fysieke beleving.

Moet je naar New York of London om je allereerste musical te zien? Is dat de beste plek om te beginnen?
West End (Londen) en Broadway (New York) blijven natuurlijk iconische musicalbestemmingen. Maar eerlijk? Als je net begint is het geen must om meteen een trans-Atlantische reis te maken naar New York of om de ferry te nemen naar Engeland. De Nederlandse musicalwereld is volwassen, veelzijdig en inmiddels technisch vergelijkbaar met Londen en New York. Toch heeft West End iets magisch: de levendigheid van Soho, de historische theaters, de producties die vaak jaren spelen en daardoor tot in perfectie zijn geslepen. Broadway daarentegen voelt bruter, rauwer en sneller. Alsof het hele district ademt op het ritme van repetities en try-outs. Als beginner kun je in beide werelden overweldigd raken, maar je wordt vanaf het eerste moment ondergedompeld in kwaliteit, energie en vakmanschap. Als je ooit de kans krijgt: ga! Maar begin gerust in Nederland, waar de drempel lager is en de kwaliteit hoog.

Bij welke musical moet je als leek beginnen?
Ik raad aan te beginnen bij musicals waarvoor je geen voorkennis nodig hebt en die je zonder pardon laten voelen wat het genre kan zijn. Bijvoorbeeld The Lion King. Voor veel musicalgroentjes is dit dé ideale instapmusical: herkenbare muziek, verbluffende kostuums en een verhaal dat je moeiteloos meeneemt. Een andere tip is de musical Moulin Rouge: een toegankelijke productie vol glitter, burlesque danseressen en popnummers die je meteen de Moulin Rouge wereld intrekken.

En als je nou niet van bombast en spektakel houdt, wat is dan de beste start?
Dan moet je denken aan de komedies van Jon van Eerd, waar timing en humor een hoofdrol spelen, of aan iets volledig eigens zoals Showponies van Alex Klaassen. Het zijn producties waarin juist intimiteit of absurdisme je aangrijpen. Voor beginners kan dat verrassend verfrissend zijn.

Playlist voor beginners
Moulin Rouge
Disney Frozen
The Lion King
Wicked

Wat zijn de tips voor de gevorderde kijker?
Mijn eerste musicalliefde is de voorstelling Mary Poppins en net op het moment dat ik dacht dat er geen musicalstijl bestaat die mij die ‘Mary Poppins-kriebels’ kan geven, ontdekte ik Hamilton. Voor iemand die geen rapkenner, rapliefhebber en überhaupt rapluisteraar is, wist ik niet wat ik hoorde. Musical en rap samen? Jawel, dat is Hamilton, een rapmusical die je met een spervuur aan woorden en ritmes meeneemt naar de Amerikaanse Revolutie. Geschreven, gecomponeerd én gespeeld door de New Yorkse Lin-Manuel Miranda. Een man met magische muzikale vingertjes. Ik raad je dan ook aan In The Heights, Bring It On, te beluisteren. Als je zin hebt in iets luchtigers, kun je simpelweg niet om zijn onweerstaanbare Disneymuziek heen in Moana of Encanto. Een andere aanrader voor gevordenden is Hadestown: een broeierige, poëtische reis naar de onderwereld, vol folk, jazz en schurende emoties. Of Smash, gebaseerd op de gelijknamige tv-serie, een ode aan Marilyn Monroe en een must-see voor wie de combinatie van show, jazz en drama waardeert.

Playlist voor gevorderden
Hadestown
Hamilton
MJ the Musical
Hercules

Wat maakt musical bijzonder?
Voor mij gaat musical verder dan zang, dans en spel. Het is een soort spiegel waarin alles samenkomt: techniek en emotie, licht en muziek, publiek en performer. Op het moment dat ik er middenin zit, voel ik hoe intens het vak is. Je moet weten wat verdriet is, wat vreugde kan doen, wat kwetsbaarheid betekent. Het is een paradox, als musicalacteur speel je emoties die soms verder gaan dan je eigen ervaring, maar juist daardoor word je geraakt en groeit je begrip van de wereld. Dat is misschien wel het hart van musical, de kracht om te verbinden, om iets universeels te laten voelen via iets heel persoonlijks.