Heb je ooit ergens een fashion item wèl gezien, maar niet gekocht en heb je daar tot op de dag van vandaag spijt van? POM Magazine interviewde hierover een aantal personen die zeer verschillend zijn, maar de liefde voor mode gemeen hebben. Hier is het vierde interview uit de serie Unforgettable Fashion Item waarin Pascalle Dautzenberg aan POM Magazine’s Boanna Pieterse vertelt over het fashion item dat ze maar niet kan vergeten.
door Boanna Pieterse
Pascalle, je hebt een modezaak in Maastricht. Wanneer is jouw liefde voor mode ontstaan?
Heel pril, als jong meisje waren mijn barbies de best geklede barbies ooit. Mijn zus speelde met de barbies en ik kleedde ze aan. Volgens mij was ik een jaar of zeven toen ik mijn eerste jurkje maakte. Als mijn moeder het huis uitging, draaide ze de deuren op slot van haar kledingkast, anders had ik onherroepelijk er iets uitgepakt om kleine jurkjes van te maken. Na de middelbare school wilde ik naar de Mode Academie in Amsterdam. Maar ik kreeg een vriendje hier en ik ben in Maastricht gebleven.
Je bent in Maastricht opgegroeid?
Ja, ik heb eigenlijk altijd in en rondom Maastricht gewoond. Er waren destijds veel mooie modezaken in Maastricht onder andere de boetiek Linea, aan het Amorsplein in het centrum. Linea was een haute-couture zaakje en de eigenaar vroeg mij modeshows te lopen. Ik was toen een jaar of zestien. Linea verkocht mode van de Franse ontwerpster Anne-Marie Beretta. Zij ontwierp prachtige jurken. Ik ben die jurken gaan namaken. Daar heb ik veel geld mee verdiend.
Wanneer deed je dat allemaal?
Toen ik op de middelbare school zat. Ik liep toen modeshows en naaide die jurken. Een tijdje later kwam ik een leuke Belg tegen en ben ik naar België gegaan, naar Hasselt, waar we woonden. Hij was binnenhuisarchitect en bouwde interieurs. Op een geven moment werd hij gevraagd modeshows te organiseren voor de “Zes van Antwerpen” dus voor Dries Van Noten, Walter Van Beirendonck, Ann Demeulemeester, Dirk Bikkembergs, Dirk Van Saene en Marina Yee. Voor die ontwerpers heb ik modeshows gelopen. Allemaal leuke herinneringen van vele jaren terug. Zoals je hoort, de liefde voor mode zat er al vroeg in.
En nu heb je een modeboetiek aan de Rechtstraat in Maastricht. Hoe kom je aan je ontwerpen?
Ik verkoop vintage design. In Maastricht kennen veel mensen mij en blijkbaar hebben ze vertrouwen in me, ik krijg mooie kledingstukken aangedragen. Verder koop ik ontwerpen in.
Hoe zou je de stijl omschrijven van de ontwerpen die je hier verkoopt?
Ik hou enorm van jeans en van stoer. Ik hou niet van zoete-meisjes-kleding, maar wel van een vrouwelijke touch zoals fijngemaakte bloesjes of kledingstukken met pailletten. Ik vind het belangrijk dat de jeans die ik inkoop een mooie stijl vormen met de andere kledingstukken uit de zaak. De combinatie van stoer met pailletten, vind ik heel gaaf.
Alles wat in je boetiek hangt, zou je dat zelf willen dragen?
Jazeker. Het hoeft niet perse Prada of Gucci te zijn, maar het moet wel speciaal zijn.
Over speciaal gesproken. Heb jij een mode item dat je ooit ergens hebt gezien, niet in je bezit hebt, maar niet kunt vergeten?
Jazeker. Ik was in Parijs, ik was zo’n 18 jaar, en zag daar in een vintage winkel in de buurt van Rue du Faubourg Saint- Honoré, een legerbroek van Chanel. Hij was heel duur, daarom heb ik hem niet gekocht. Daar heb ik altijd spijt van gehad. Het was een legerbroek met pailletten erop.
Wat trok je aan in die legerbroek?
Op de middelbare school was ik al gek op legerkleding. Ik liep altijd in een legerbroek of een legerjas.
Draag je nu ook een legerbroek?
Klopt, het model dat ik nu draag is uit het Franse leger. Ik vond de prints leuk, die had ik niet eerder gezien. Ik zag de broek ergens hangen zo’n 2 à 3 weken geleden en heb hem gekocht.
Waar komt die liefde voor legerkleding vandaan?
Geen idee. Ik weet wel dat er vroeger een tv serie was, M.A.S.H., over een Amerikaanse legerbasis in Korea. Eén van de personages was een verpleegster, zij werd ook wel hot-lips genoemd. Zij was een mooie, stoere blonde vrouw. Misschien was zij wel een voorbeeld voor mij. Het zou zomaar kunnen dat het daar vandaan komt. Legerkleding staat me goed, het past bij me op de één of andere manier. Sowieso liep ik op de middelbare school altijd in tweedehands kleding- bontjassen, jurkjes, leren jassen, legerkleding – dat was mijn stijltje.
Je houdt ook van pailletten. Was die legerbroek in Parijs de gouden combinatie?
Absoluut, maar ik heb hem niet gekocht, potverdorie. Nu moet ik me hiermee redden (lacht, wijst naar de legerbroek die ze draagt).
Zou je de broek die je destijds gezien hebt in Parijs, nu nog steeds willen hebben?
Onherroepelijk! Meteen! Ja! Ik heb nog hetzelfde postuur als destijds, dus hij zou me nog moeten passen.
Is er nu iets in je winkelcollectie dat je nooit zou kunnen vergeten?
Jazeker, een vintage joggingbroek van Dries Van Noten. Sowieso is Dries Van Noten één van mijn favoriete ontwerpers. Toen deze broek binnenkwam dacht ik: “Dit wil ik niet verkopen, het is gewoon mijn broek.”
Maar hij hangt nu wel in je boetiek, wat als iemand hem wil kopen?
Die persoon gaat er heel blij mee zijn, heel blij. Die broek is een eyecatcher. Nadat ik hem online had gezet stuurde iemand uit Antwerpen mij een bericht waarin ze heel mooi verwoordde: “Pascalle, die moet je niet te zachtjes laten gaan, want dit is een heel bijzonder stuk. Het is een echte vintage en de print van deze joggingbroek, wordt nu weer door de nieuwe ontwerpers van Dries Van Noten gebruikt.”
Heb je wel eens spijt dat je iets uit de winkelcollectie hebt verkocht dat je liever had willen houden?
Nee, dat heb ik eigenlijk nooit. Er komen zoveel mooie dingen op mijn pad dat moet gewoon lekker rouleren zodat iedereen er plezier van heeft. Dat vind ik veel belangrijker.